عیطا

چند مایل از پاریس دورتر، در سوی دیگر بزرگراه شمالی، محله ای فقیرنشین با ردیف های بی شمار ساختمان های آپارتمانی فرسوده وجود دارد که بتن شان در حال فرسودگی است و آهن شان زنگ زده است. جامعه ای چندنژادی از مدت ها پیش در اینجا ریشه دوانده است، در حالی که بیشتر خانواده های بومی فرانسوی منطقه را ترک کرده اند. در برج دویست و شانزده خانواده ای «الگوی» با منشاء الجزایری به نام بوآمازا زندگی می کنند. قهرمان ما، عیطا، بیست و پنج ساله، بزرگ ترین دختر، به عنوان نمونه ای برای کل جامعه مطرح است. اما عیطا دیگر نمی‌تواند وزن جامعه را تحمل کند: او می‌خواهد بال و پر بگشاید، استقلال به دست آورد و بالاخره از تونل گذر کند.