Storyline
به ندرت قهرمانان ورزشی اعتراف میکنند که داروهای دوپینگ مصرف کردهاند، اما نتایج مثبت در کنترلهای ضد دوپینگ دائماً وجود دارد. اریتروپویتین، ناندولون، کورتیزون... همه داروهایی با کاربرد صرفاً پزشکی هستند، با قدرت Nearly جادویی وقتی توسط ورزشکاران برتر استفاده شوند. ورزشکاری که آنها را مصرف میکند میتواند رکورد خودش را بشکند یا عملکردش را بهبود بخشد و به سکوی قهرمانی برسد. داروهای دوپینگ میتوانند ورزشکاران را به برنده مدالها، مسابقه، مرحلهای برسانند... در پایان ورزشکار قربانی سیستمی میشود که هر روز بیشتر او را به دوپینگ سوق میدهد. متخصصان، باشگاهها و مدیران از پیروزیهایی که دوپینگ به وجود میآورد سود میبرند، اما زمانی که ورزشکار در کنترل «مشخص» میشود تنها کسی است که با پیامدها روبهرو میشود، نه تنها ورزشی بلکه در سلامت خود. ورزشکارانی که در کنترلها «مثبت» شدهاند در مصرف دوپینگ را قبول نمیکنند و نه هیچکس را در اطراف خود مقصر میدانند، اما همگی «مثبت» را به اشتباه علمی نسبت میدهند؛ مانند Alberto García یا فوتبالدوست Carlos Gurpegui. تنها یک دوچرخهسوار ...