کاترینا کاسلی

کاترینا کاسلی (زاده ۱۰ آوریل ۱۹۴۶) تهیه‌کننده، مدیر موسیقی، خواننده و نوازنده باس ایتالیایی است.

کاسلی در مودنا به دنیا آمد اما در ساسولو بزرگ شد. او کار موسیقی خود را با نواختن باس در کلوپ های محلی آغاز کرد.

در سال 1966 او در جشنواره Sanremo با "Nessuno mi può giudicare" ترانه ای که توسط آدریانو سلنتانو کنار گذاشته شد، اولین حضور خود را آغاز کرد و موفقیت قابل توجهی به دست آورد. بیش از یک میلیون نسخه فروخت و یک دیسک طلا دریافت کرد. کاسلی هم شرکت داشتموفقیت قابل توجهی با کاور ایتالیایی آهنگ دیوید مک ویلیامز "Days of Pearly Spencer" به نام "Il volto della vita". اولین آلبوم او، Casco d'oro (باب طلایی) نام مستعاری بود که مطبوعات موسیقی به او داده بودند. در سال 1966 او با آهنگ "Perdono" یک موفقیت داخلی دیگر را به ثمر رساند.

در سال 1968 کاسلی با یک نسخه پویا از آهنگ "Insieme a te non ci sto più" که توسط پائولو کونته نوشته شده بود، موفقیت بیشتری کسب کرد. در سال 2006، کاسلی ضبط کردنسخه جدید آهنگ برای موسیقی متن فیلم نئو نوآر میشل سووی، بوسه خداحافظی. این نسخه برنده جایزه دیوید دی دوناتلو برای بهترین آهنگ شد.

در سال 1970 با پیرو شوگر، رئیس لیبل موسیقی CGD ازدواج کرد. کاسلی با همسرش شروع به کار کرد و در نهایت رئیس شرکت Sugar Music شد و از حرفه اجرا بازنشسته شد. او هنرمندانی مانند آندریا بوچلی، جیونی روسو، الیسا، نگارارو و پیک را کشف و ضبط کرد.cola Orchestra Avion Travel.

در سال 1983 هنگامی که با داریو بالدان بمبو موافقت کرد آهنگ "Amico è" را ضبط کند، از بازنشستگی اغوا شد. این آهنگ در جدول ایتالیا به رتبه 5 رسید.